وقتی به هم نزدیک می‌شویم،
بیش‌تر از هم فاصله می‌گیریم،
وقتی با هم هستیم،
بیش‌تر تنهاییم،
آرام آرام،
خانه‌ای در ذهن‌مان شکل می‌گیرد.
او تنهاست،
من هم تنهایم،
و از دودکش خانه،
اندوه بالا می‌رود،
دیوارهای گلی نامریی،
لخت و عور
به هر طرف که می‌نگریم
به خودمان برمی‌خوریم.

شعر وقتی به هم نزدیک می‌شویم بیش‌تر از هم فاصله می‌گیریم

بیشتر بخوانید » آرزومندم دنیا را از دروازه طبیعی اش ترک کنم

شاعر » عزیز نسین